Sachli Gholamalizad

Sachli Gholamalizad (Iran, °1982) is actief in film, televisie en theater. Ze studeerde theater aan het RITCS in Brussel en volgde acteerlessen bij Jack Waltzer in Parijs.
 
In 2013 maakte ze haar eerste stuk, A reason to talk, het eerste deel van een trilogie. De productie won verschillende prijzen (Fringe First 2015, Circuit X, Roel Verniers, Shortlist Amnesty International, ...), tourde op verschillende plekken en werd zeer enthousiast onthaald. In 2016 maakte ze haar tweede stuk (NOT) My Paradise.  Ze is een van de KVS-gezichten en voor de komende vijf jaar kunstenaar in residentie van de Vooruit in Gent. In 2019 zal ze haar derde solovoorstelling maken bij KVS.
 
Vorig jaar had ze, naast een rol in Brian DePalma’s nieuwe film Domino (2018), en in Mijke De Jong’s Layla M (2016), ook rollen in (inter)nationale series zoals Stockholm Requiem (2019), Bullets (2018), De Twaalf, Loslopend Wild (2012-2018), en speelde ze een van de hoofdrollen in De Bunker (2015).
 
Ze blijft touren met theaterstukken, speelt in verschillende internationale en nationale series en films en heeft een column voor Mo* Magazine.

Wie was je held in je kindertijd?

Ik denk niet dat ik als kind dacht aan helden buiten mijn eigen gezinnetje. Ik herinner me daar precies niet veel meer van. Ik zou willen zeggen mijn moeder, maar ik weet het echt niet. Misschien eerder mijn vader. 

Welk beroep wou je als kind later doen?

Actrice zou ik worden. Dat wist ik al rond mijn 10de en was er heel zeker van. Ik ben er pas over beginnen twijfelen als ik echt op de toneelschool zat en voelde dat mijn passie meer inhield dan enkel ‘spelen’. Dat bracht me even van mijn stuk, maar gelukkig ben ik er later achter gekomen dat het niet of of is, maar en en. Althans, dat is de keuze die ik heb gemaakt in mijn leven. 

Ik kan niet kiezen tussen mijn meerdere passies. Ik kies ervoor om alles te kunnen doen in het leven. Of toch veel.

Welk eigen podiummoment is voor jou onvergetelijk?

A reason to talk is voor mij op veel momenten een onvergetelijke ervaring geweest. De voorstelling vereist zo een hoge concentratie, zowel van mezelf als van mijn toeschouwers, dat ik vaak het gevoel krijg dat ik in een spiraal van energie zit die transcendentaal is. Misschien klinkt dat zweverig maar dat is het allesbehalve. Ik voel en hoor bijna alles, de hele voorstelling lang. Ook van mijn publiek. Ook al zit ik met mijn rug naar ze toe en kan ik ze niet zien. Het heeft me als acteur een rijker mens gemaakt. Ook gewoon de overwinning van de angst om eindelijk een eigen voorstelling te durven maken, is gewoon op zich al onvergetelijk.  

IN DE PERS