Valentijn Dhaenens

Valentijn Dhaenens (° Gent, 1976) maakt voor KVS Domestica, speelt mee in World Without Us en op 4 februari en 24 maart kan je hem zien spelen in Odysseus. Een zwerver komt thuis. In de Nederlandstalige versie van Cold Blood hoor je zijn stem. 

Welk beroep wou je als kind later doen? 

Ik heb altijd toneel willen spelen. Of toch sinds ik 6 was zei ik dat ik acteur wou worden. Een van de eerste momenten die ik mij herinner is dat in familieverband iedereen moest lachen als ik iemand nadeed. Hoewel voor de rest een redelijk introvert kind, kon ik enorm genieten van deze aandacht. Misschien dat daar de eerste kiem werd geboren. Het beeld dat ik toen van acteren had is natuurlijk helemaal anders dan wat het vandaag is. Ik was als kind ook al snel gefascineerd door het theater als plek waar bijzondere dingen gebeuren en vond die leugen (doen alsof) fantastischer dan de echte werkelijkheid. Op een bepaalde manier doe ik dus wat ik altijd heb willen doen. 

Welk eigen podiummoment is voor jou onvergetelijk?

Bij elke goeie voorstelling heb je gemiddeld 1 op 30 keer dat alles perfect is. Dat zijn  voor de echte hoogtepunten. De zeldzame keren dat je het gevoel hebt dat plaats, tijd, jezelf en publiek één zijn en dezelfde emotie delen. Dat ene zeldzame moment waarop alles lijkt samen te vallen en ons alles geeft wat we ooit gehoopt hadden. De eerste voorstelling van DegrotemonD in Amsterdam was zo’n moment dat ik me herinner als een magische avond waarop alles, elke pauze, elke stilte, elke tempoversnelling juist leek te zitten. Vorige week speelde ik DeKleineOorlog in Brisbane en had de voorstelling een onverwachte emotionele lading waar ik enorm van schrok. Ik had het gelijkaardige gevoel alsof een voorstelling op een bepaald moment ergens thuis kan komen alsof het gemaakt werd voor dit publiek, op deze avond, op deze plek.

Waarom maak je voor KVS Domestica?

Ik heb zelf als kind de echtscheiding van mijn ouders meegemaakt en dit in tegenstelling tot vele andere ook als een soort verlossing ervaren. Een verlossing van de spanning en de angst die ik als kind ervoer toen mijn ouders vaak in onmin samen leefden. Ik herinner me hoe ik in bed lag en mijn ouders beneden hoorde met verheffende stem of wenend soms. Op zo’n moment viel voor mij alle gevoel van bescherming of vertrouwen weg en wou ik het liefst zelf scheiden van mijn ouders, een rugzak pakken en met mijn go-car, de nabijgelegen expressweg, zo ver mogelijk van hun vandaan. Ik kan nog steeds heel moeilijk tegen een bepaald soort ruzie. Het kan in eender welke context zijn maar als bepaalde frequenties in een moeilijk gesprek bereikt worden, overvalt me vaak nog steeds het zelfde gevoel van willen vluchten. Ik denk dat deze emotionele fascinatie de grootste reden voor mij is om deze voorstelling te maken in de hoop een stukje van de terreur bloot te leggen die mij, en vast vele anderen, zo kan beangstigen.

IN DE PERS
17.09.2017 - Zevende dag - interview 'Stranger in Paradise'